15-11-12

Egbert Lachaert: "Regeren met deze PS is aartsmoeilijk voor Open Vld"

De vastgelopen begrotingsbesprekingen tonen opnieuw grote ideologische breuklijnen aan binnen de federale coalitie. De liberalen worden tegenover een overmacht aan andersdenkende partijen geplaatst die het zeer moeilijk hebben te begrijpen dat men de burgers en bedrijven in dit land niet extra kan blijven belasten. De gevolgen daarvan zie ik dagelijks in de praktijk in de begeleiding van ondernemingen tijdens herstructureringen.

De vastgelopen begrotingsbesprekingen tonen opnieuw grote ideologische breuklijnen aan binnen de federale coalitie. De liberalen worden tegenover een overmacht aan andersdenkende partijen geplaatst die het zeer moeilijk hebben te begrijpen dat men de burgers en bedrijven in dit land niet extra kan blijven belasten. De gevolgen daarvan zie ik dagelijks in de praktijk in de begeleiding van ondernemingen tijdens herstructureringen.


Neem nu de overwogen BTW-verhoging die eenvoudigweg een lapmiddel is zonder achterliggend groter plan over de structurele herziening van de overheidsfinanciën. Het betekent zoveel als alles bij het oude laten en de consument wat extra laten betalen om niets te hoeven doen. Stijgende prijzen zorgen overigens voor een stijging van de index, hetgeen de inflatie verder de hoogte injaagt en jobs vernietigt. Bovendien leiden stijgende fiscale lasten tot een nog lager vertrouwen van de consument, die nog minder uitgeeft, waardoor de economie in een negatieve spiraal blijft hangen.
Nu is het uiteraard zo dat fundamentele hervormingen van de staatsfinanciën een gezamenlijke oefening zouden moeten zijn van alle beleidsniveaus in dit land. De regio’s, zoals Vlaanderen, en lokale overheden schuiven wel heel gemakkelijk de discussie door naar de federale regering die met de huidige financieringsmechanismen van onze overheden amper geld heeft om haar taken te kunnen uitvoeren. Dat is een collectieve verantwoordelijkheid van o.m. de Vlaamse en federale regering.

Maar al te gemakkelijk zegt de Vlaamse regering dat haar rekening klopt en zij geen begrotingstekort heeft. Dit terwijl de pensioenlasten van het groeiend leger aan Vlaamse ambtenaren gedragen worden door de federale overheid. Op lange termijn hebben we dan ook nood aan een collectieve evaluatie van de uitgaven en geen rondje zwarte piet schuiven.
 

Toch mag men meer verwachten van het federale niveau.
 

Weken wordt gepalaverd over de broodnodige indexsprong. Ford Genk had minder tijd nodig om de sluiting van haar fabriek aan te kondigen. Een lineair en automatisch indexmechanisme is dodelijk voor onze competitiviteit en werkt inflatie in de hand. Een eenmalige indexsprong of een afgevlakt indexmechanisme is een conditio sine qua non om nu iets te doen aan onze competitiviteit op internationaal niveau. Ook bespaart dit de overheid zelf veel weddelasten. Alle gezaghebbende economische instanties zijn het daar roerend over eens (OESO, IMF, ECB etc.). Zelfs de Nationale Bank pakte daarmee al uit in haar jaarverslag van 2010 onder toenmalig gouverneur Guy Quaden, toch bezwaarlijk een liberaal te noemen. Het is dan ook zonder meer stuitend dat hierover überhaupt nog onenigheid bestaat.
 

Daarnaast moet dringend werk gemaakt worden van een modernisering van onze 19eeeuwse wetgeving inzake arbeidstijd, het statuut van arbeiders en bedienden, de wirwar van banenplannen die beter vervangen wordt door lineaire lastenverlagingen. Ook de ouderenwerkloosheid blijft een gigantisch probleem in ons land. Maatregelen als verplichte outplacement voor 45 plussers, SWT (voormalig brugpensioen) en ons loonvormingsproces (waarbij het loon blijft stijgen met de anciënniteit, dus met leeftijd) maken het voor ondernemers oninteressant om ouderen aan te werven.
 

De federale regering heeft weliswaar initiatieven genomen, zoals de verhoging van de uitstapleeftijd uit de arbeidsmarkt op langere termijn en het strenger toezien op de uitkeringenpolitiek in de werkloosheidsverzekering. Het is evenwel allemaal nog te weinig om goed te zijn.
 

Open Vld stapte in de federale regering om valabele redenen. Ons land dreigde op het bankroet af te stevenen met een stijgende rente op de overheidsschuld van 6 à 7%. Door het aanspreken van de eigen spaarquote (‘de staatsbon Leterme’) en de maatregelen uit het regeerakkoord werd die ramp (die we al vergeten lijken) afgewend. De regering Di-Rupo heeft de verdienste dat ze er is, maar ook niet veel meer dan dat.
 

Het ligt ook niet aan de Open Vld ministers in de regering die op hun bevoegdheden hun best doen om een aantal broodnodige hervormingen te realiseren. De realiteit is gewoon dat het zeer moeilijk regeren is met deze PS die ideologisch mijlenver staat van wat een liberaal wil doorvoeren in dit land. Dat uit zich ook op domeinen als justitie en migratie.
 

‘Pacta sunt servanda’, ik pleit er niet voor de stekker uit deze federale regering te trekken. We moeten het regeerakkoord loyaal uitvoeren, maar de andere partijen moeten dat ook doen. Als zij de kantjes er af lopen, moet Open Vld strijdvaardiger durven reageren dan tot hiertoe het geval was, ook al staat zij alleen in haar strijd.
 

Essentieel is dat Open Vld na de volgende verkiezingen in 2014 niet meer in een regering stapt met de PS, zolang die partij dezelfde een krampachtige conservatieve koers volgt. Waar we in Vlaanderen in de jaren ’90 komaf maakten met de almacht van de CVP, die toen 40 jaar aan de macht was, is het tijd om ook de PS-staat in Wallonië te doorbreken. Afwisseling van de macht is een goede en normale zaak voor de democratie. Het zou het beleid in Vlaanderen én Wallonië ten goede komen. Open Vld kan bovendien nooit een consequent en geloofwaardig liberaal verhaal uitwerken in een regering met een partij die al 25 jaar onafgebroken de Belgische politiek domineert met een conservatieve oud-linkse ideologie à la française.
 

Egbert Lachaert
Kandidaat-voorzitter Open Vld.

De commentaren zijn gesloten.